Πράγματα που αγαπώ (4)


(171/365+1)

Το πιάνο μου.
Θυμάμαι την πρώτη φορά που πήγα στο ωδείο και ο διευθυντής άνοιξε το καπάκι ενός πιάνου για να δω πώς είναι.
Ήμουν τόσο μικρή και αυτό ήταν τόσο μεγάλο, αλλά κάτι με τράβηξε σε αυτή την μεγάλη σειρά από άσπρα και μαύρα πλήκτρα.
Θυμάμαι και την πρώτη μου καθηγήτρια. Την έλεγαν Λίνα, είχε κοντά μαλλιά και κρατούσε πάντα μια κούπα καφέ στο χέρι.
Το αγαπάω το πιάνο μου. Περάσαμε διάφορες φάσεις, το λάτρεψα, κάποτε λίγο με κούρασε, μετά ξανά από την αρχή. Τώρα μου λείπει που είμαστε μακριά.
Δεν είναι τίποτε άλλο από χορδές και ξύλο.
On second thought, είναι σχέση ζωής.

(btw, η ταινία είναι πολύ καλή και η μουσική απλά αξεπέραστη)

Δεν υπάρχουν σχόλια: